Alchemik to miedzioryt z 1558 roku autorstwa rytownika Philipsa Gall\u00e9, wykonany na podstawie rysunku Petera Breugla Starszego. Przedstawia alchemika poch\u0142oni\u0119tego badaniami nad uzyskaniem z\u0142ota. Jego dw\u00f3ch pomocnik\u00f3w zajmuje si\u0119 pracami pozbawionymi sensu. \u017bona pokazuje pust\u0105 sakiewk\u0119. Dzieci bawi\u0105 w opr\u00f3\u017cnionym z jedzenia kredensie. W prawym g\u00f3rnym rogu ryciny pojawia si\u0119 niepokoj\u0105ca wizja przysz\u0142o\u015bci: rodzina z braku \u015brodk\u00f3w do \u017cycia zmuszona jest opu\u015bci\u0107 dom.
\nJako rzemie\u015blnicy zwr\u00f3cili\u015bmy uwag\u0119 na podobie\u0144stwo przedstawionej na rycinie pracowni do naszych miejsc pracy: ogromna mnogo\u015b\u0107 rzeczy i pozorny chaos. Pozorny, bo rzemie\u015blnik potrafi sprawnie porusza\u0107 si\u0119 w g\u0105szczu nagromadzonych materia\u0142\u00f3w i narz\u0119dzi. Odkryli\u015bmy, \u017ce przedmioty pokazane na rycinie powsta\u0142y przy u\u017cyciu takich technik, jakimi sami si\u0119 pos\u0142ugujemy. Kosz jest wykonany splotem gima, meble \u0142\u0105czone na wpust, tkaniny utkane na prostym kro\u015bnie, narz\u0119dzia wykute w ku\u017ani.
\n\u201eDla wi\u0119kszo\u015bci z nas post\u0119p nie jest teori\u0105, jest faktem\u201d \u2013 napisa\u0142 Neil Postman. Idea post\u0119pu powsta\u0142a w XVIII wieku wraz z rozwojem nauki. Zak\u0142ada\u0142a ona, jak pisa\u0142 John Bagnell Bury, \u017ce \u201eludzie powoli si\u0119 rozwijaj\u0105 [\u2026] w okre\u015blonym i po\u017c\u0105danym kierunku oraz, \u017ce post\u0119p ten b\u0119dzie trwa\u0142 w niesko\u0144czono\u015b\u0107\u201d. Po\u017c\u0105dany kierunek \u2013 co to oznacza? Nadmiern\u0105 eksploatacj\u0119 d\u00f3br naturalnych? Nier\u00f3wnomierny podzia\u0142 korzy\u015bci, jakie z niej p\u0142yn\u0105? A mo\u017ce masowe marnotrawstwo zasob\u00f3w po\u0142\u0105czone z dewastacj\u0105 \u015brodowiska? W XXI wieku kierunek rozwoju, podobnie jak nieustanny wzrost gospodarczy, nie jest ju\u017c oczywisty. Alchemik s\u0105dzi\u0142, \u017ce wyprodukowanie z\u0142ota przyniesie mu o\u015bwiecenie, a ludzko\u015bci szcz\u0119\u015bcie i dobrobyt. Mo\u017cna rozumie\u0107 utopi\u0119 alchemika jako wiar\u0119 w uszcz\u0119\u015bliwiaj\u0105cy \u015bwiat post\u0119p naukowy, kt\u00f3ry przek\u0142ada si\u0119 na standaryzacj\u0119 i masow\u0105 produkcj\u0119 og\u00f3lnodost\u0119pnych d\u00f3br. Jednak tak, jak alchemik ow\u0142adni\u0119ty sw\u0105 ide\u0105 nie widzi bezpo\u015brednich, namacalnych konsekwencji w\u0142asnych dzia\u0142a\u0144, tak i zwolennicy post\u0119pu d\u0142ugo nie chcieli dostrzec wp\u0142ywu nowoczesnego rozwoju na \u015brodowisko, czy lokalne spo\u0142eczno\u015bci modernizowanego \u015bwiata. Wielkie utopie cz\u0119sto sprawiaj\u0105, \u017ce lekcewa\u017cy si\u0119 rzeczy ma\u0142e, zw\u0142aszcza te, kt\u00f3rych skali nie da si\u0119 powi\u0119kszy\u0107, czasu realizacji \u2013 przyspieszy\u0107, a p\u0142yn\u0105cych zysk\u00f3w \u2013 wielokrotnie pomno\u017cy\u0107. Rzemios\u0142o to jedna z takich rzeczy. Chcemy dzi\u0119ki niemu odnale\u017a\u0107 r\u00f3wnowag\u0119 mi\u0119dzy tym, co globalne a tym, co lokalne; tym, co cyfrowe a tym, co fizyczne.
\nStowarzyszenie N\u00f3w. Nowe Rzemios\u0142o zrzesza przedstawicieli r\u00f3\u017cnych fach\u00f3w z ca\u0142ej Polski. Zawody zdobywali\u015bmy przez w\u0142asne poszukiwania i eksperymenty, z pomini\u0119ciem tradycyjnych cech\u00f3w i organizacji. Brak klasycznego rzemie\u015blniczego wykszta\u0142cenia nie oznacza, \u017ce odcinamy si\u0119 od tradycji; wr\u0119cz przeciwnie, ch\u0119tnie z niej czerpiemy. Robimy to jednak z wi\u0119ksz\u0105 swobod\u0105, mo\u017ce nawet nonszalancj\u0105. Inspirujemy si\u0119 polsk\u0105 tradycj\u0105 wiejskiego rzemios\u0142a, a jednocze\u015bnie pracujemy szwedzkimi narz\u0119dziami, w japo\u0144skiej technice. Szukamy materia\u0142\u00f3w lokalnych, ch\u0119tnie korzystamy z materia\u0142\u00f3w recyklingowych; najwa\u017cniejsza jest jednak jako\u015b\u0107 surowc\u00f3w, z kt\u00f3rymi pracujemy. Tworzymy wsp\u00f3\u0142czesne przedmioty z wykorzystaniem dawnych technik. Eksperymentujemy jak alchemik Breugla. Nie szukamy jednak z\u0142ota, lecz autorskich rozwi\u0105za\u0144. Nie chcemy przy tym rezygnowa\u0107 ze wsp\u00f3\u0142czesnej techniki cyfrowej. Dzi\u0119ki niej prowadzimy swoje warsztaty, zdobywamy wiedz\u0119, pokazujemy i sprzedajemy swoje prace. Dzi\u0119ki naszej fizycznej pracy powstaj\u0105 materialne, autorskie produkty. Wykonane lokalnie, z poszanowaniem u\u017cytych materia\u0142\u00f3w, niejednokrotnie z wykorzystaniem dawnych technik, nie pod\u0105\u017caj\u0105 za szybk\u0105 mod\u0105. Nasza praca to wysi\u0142ek, kt\u00f3ry opiera si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na wiedzy cia\u0142a. A ona jest trudna do przekazania i wymaga wielu godzin praktyki. Sprawny ruch mistrza bywa dla ucznia nie do powt\u00f3rzenia. W rzemio\u015ble istniej\u0105 style, szko\u0142y czy mody, cz\u0119sto zapocz\u0105tkowane przez doskona\u0142ych mistrz\u00f3w. Ze wzgl\u0119du na swoj\u0105 wielow\u0105tkowo\u015b\u0107 rzemios\u0142o nie ma jednego kierunku rozwoju. Niekt\u00f3re rzemios\u0142a zanikaj\u0105, inne si\u0119 odradzaj\u0105, a jeszcze inne rodz\u0105. Tutaj post\u0119p nie istnieje, cho\u0107 istniej\u0105 zmiany. Wycinamy post\u0119p symbolicznie. Za pomoc\u0105 programu graficznego i klawisza Delete. Bia\u0142o-szara kratka w tle oznacza w graficznym \u015bwiecie brak, nieistnienie. W ten spos\u00f3b zawieszamy nasze przedmioty w pr\u00f3\u017cni kontenera jak w kapsule czasu. Co przetrwa i nadal b\u0119dzie u\u017cyteczne? Co nast\u0119pne pokolenia rzemie\u015blnik\u00f3w b\u0119d\u0105 potrafi\u0142y odtworzy\u0107?<\/p>\n
w wystawie wzi\u0119li udzia\u0142: Paulina Adamska, Ende, Maciej G\u0105sienica Giewont, Piotr J\u0119dras Alicja Kaczmarek, Karina Kr\u00f3lak, Magdalena Kucharska, Magdalena Ma\u015blerz, Olga Milczy\u0144ska, Aleksander Oniszh, Marcin Skalski, Monika Skorupska, Tartaruga, Agnieszka \u015aniadewicz – \u015awica, Beata Wietrzy\u0144ska, The Whole Elements.<\/p>\n
Miejsce ekspozycji: Piotrkowska 217, \u0141\u00f3d\u017a
\nTermin wystawy: 17.09 -24.10.2020
\nKurator: Olga Milczy\u0144ska
\nKonsultacja merytoryczna: Ewa Klekot
\nOrganizator wystawy: \u0141\u00f3d\u017a Design Festival
\nScenografia: Katarzyna Stochalska
\nIdentyfikacja wizualna: Wojciech Domagalski www.nazwarobocza.pl
\nProdukcja: Stowarzyszenie N\u00f3w. Nowe Rzemios\u0142o
\n\u0141\u00f3d\u017a Design Festival: Micha\u0142 Piernikowski, Katarzyna Stochalska, Monika Osinkowska
\nZdj\u0119cia: Radek Zawadzki \/ Projekt Pracownie<\/p>\n